Gerði mér ferð að Mæðrastyrksnefnd í dag með matvæli héðan og þaðan og hugðist bjóða fólki að nýta þau að vild. Securitas stóðu tvö fyrir utan og gættu að umferð. Ég spurði þau hvort ekki væri í lagi að skilja þetta eftir upp við vegg þar sem fólk hefði að því aðgang, þau báðu mig þá að spyrja leyfis hjá konunni í dyrunum.

Vá, ég vaknaði með Marilyn kallinn Manson á heilanum í morgun í fyrsta skipti í heilan áratug. Reyndar ekki hans eigið lag, cover af algjörlega óþolandi Eurythmics lagi sem honum tókst að gefa dimmt og pervertískt yfirbragð sem lífgar svoldið uppá það.

Ástæða þess að þetta glumdi í hausnum á mér þegar ég vaknaði var draumurinn sem ég vaknaði uppfrá, sem jafnframt gerði nær ómögulegt fyrir mig að vilja framúr og feisa raunveruleikann.

Þá er víst búið að upplýsa hver stóðu á bak við áramótabrennuna í Krýsuvík, sem fjarlægði einn stærsta skammarpunkt svæðisins á sama tíma. Þar á ég við hina margbölvuðu Krýsuvíkurkyrkju, sem líkt og aðrar slíkar byggingar eru ekkert nema rándýr eldiviður sem hefur verið rændur sínum sanna tilgangi til að nýta sem reðurtákn fyrir undirokun, karlaveldi og, miðað við uppljóstranir undanfarinna ára, barnanauðganir.
Líður þá ekki að löngu áður en einhver fjölmiðill mun nafngreina þessa einstaklinga, sennilegast DV miðað við gefna reynslu, og má þá vona að þau verði heiðruð gjörningnum samkvæmt.

Enn á ný stendur kirkjan í ströngu á öldum ljósvakanna, úrsagnir úr þjóðkirkjunni hrannast upp og almenn umræða og bréfaskriftir í blöðum um aðskilnað ríkis og kirkju hefur vind í öllum seglum. En hversu lengi mun líða í þetta sinn áður en umræðan fjarar út, fjölmiðlarnir finna sér nýtt hræ að kjamsa á sem bloggheimar og umræðuplanið elta umsvifalaust og gleyma öllu um kirkjuna og hennar skipulögðu þráhyggju til svívirðilegra brota gegn almúgafólki allt frá upphafi stofnunarinnar fram til vorra daga...þar til næst.

Reiði er fyrsta pólitíska tilfinningin.

Reiði er mjög mikilvæg. Þrátt fyrir að reiðin hafi oft og af mörgum verið stimpluð neikvæð tilfinning þá er hún hin fyrsta pólitíska tilfinning. Oft er það reiðin sem fær fólk til að bregðast við. Reiðin er tilfinningin sem leiðir til hreyfingar, hún er sveiflan sem ýtir manneskjum af stað.