Um daginn var stefnt akandi á miðbæinn úr vesturbænum. Ókum Tjarnargötuna sem venjulega er greið leið en í þetta sinn virtist eitthvað um að vera í Tjarnarbíó og fólk lagt bílum sínum langs eftir allri götunni þannig að hún var nú orðin einbreið. Samt voru þrír bílar aðsteðjandi úr miðbæjarátt og við vorum sömuleiðis þriðji bíll úr tjarnarátt móts við innkeyrsluna að bílastæðunum undir ráðhúsinu.

Reiði er fyrsta pólitíska tilfinningin.

Reiði er mjög mikilvæg. Þrátt fyrir að reiðin hafi oft og af mörgum verið stimpluð neikvæð tilfinning þá er hún hin fyrsta pólitíska tilfinning. Oft er það reiðin sem fær fólk til að bregðast við. Reiðin er tilfinningin sem leiðir til hreyfingar, hún er sveiflan sem ýtir manneskjum af stað.

Eitt af mínum verkefnum er frágangur þýðingar á klassísku anarkistariti; bókinni "At the Café - conversations on anarchism" eftir ítalska anarkistann Errico Malatesta. Hann byrjaði að skrifa bókina árið 1897, þegar hann var í felum, eftirlýstur af lögreglunni í borginni Ancona. Hann hafði þá rakað af sér sitt venjulega skegg og tók mikla áhættu þegar hann vandi komur sínar á kaffihús þar sem hann átti samræður við m.a. lögreglumann staðarins. Bókin er byggð á þeim samræðum sem hann átti á kaffihúsinu á þessu tímabili.

Punktar úr framsögu minni á fundi hreyfingarinnar.

Óhlýðni við yfirvöld snýst um siðferðisvitund og hvað gerist þegar gengið er fram af henni. Kallað "borgaraleg" óhlýðni því hún beinist að og gegn yfirgangi opinberra einstaklinga og stofnana sem hafa völd. Óhlýðnin getur einnig beinst gegn tilteknum hefðum og venjum innan samfélags - sjá t.d. baráttu homma og lesbía fyrir tilverurétt.

-Held það sé tvennt sem margir átta sig ekki á - 1) að fólk almennt er siðferðilega meðvitað og 2) að óhlýðni er alveg eðlileg hegðun.

B: "Þannig að þú kallar þig anarkista ... hvaða rök liggja að baki því?"