Vá, ég vaknaði með Marilyn kallinn Manson á heilanum í morgun í fyrsta skipti í heilan áratug. Reyndar ekki hans eigið lag, cover af algjörlega óþolandi Eurythmics lagi sem honum tókst að gefa dimmt og pervertískt yfirbragð sem lífgar svoldið uppá það.

Ástæða þess að þetta glumdi í hausnum á mér þegar ég vaknaði var draumurinn sem ég vaknaði uppfrá, sem jafnframt gerði nær ómögulegt fyrir mig að vilja framúr og feisa raunveruleikann.

Þá er víst búið að upplýsa hver stóðu á bak við áramótabrennuna í Krýsuvík, sem fjarlægði einn stærsta skammarpunkt svæðisins á sama tíma. Þar á ég við hina margbölvuðu Krýsuvíkurkyrkju, sem líkt og aðrar slíkar byggingar eru ekkert nema rándýr eldiviður sem hefur verið rændur sínum sanna tilgangi til að nýta sem reðurtákn fyrir undirokun, karlaveldi og, miðað við uppljóstranir undanfarinna ára, barnanauðganir.
Líður þá ekki að löngu áður en einhver fjölmiðill mun nafngreina þessa einstaklinga, sennilegast DV miðað við gefna reynslu, og má þá vona að þau verði heiðruð gjörningnum samkvæmt.

Enn á ný stendur kirkjan í ströngu á öldum ljósvakanna, úrsagnir úr þjóðkirkjunni hrannast upp og almenn umræða og bréfaskriftir í blöðum um aðskilnað ríkis og kirkju hefur vind í öllum seglum. En hversu lengi mun líða í þetta sinn áður en umræðan fjarar út, fjölmiðlarnir finna sér nýtt hræ að kjamsa á sem bloggheimar og umræðuplanið elta umsvifalaust og gleyma öllu um kirkjuna og hennar skipulögðu þráhyggju til svívirðilegra brota gegn almúgafólki allt frá upphafi stofnunarinnar fram til vorra daga...þar til næst.

Fjölmiðlaumfjöllunin frá alsherjarverkfallinu sem hófst í Grikklandi í gær (5.5.) fór dauft af stað með litlum skotum hér og þar. En þegar kveikt var í banka í miðjum óeirðum með þeim afleiðingum að þrír starfsmenn hans króuðust af inni í honum og létust af reykeitrun vöknuðu þeir aldeilis úr dvalanum. Það sem eftir lifði dags var ekki talað um annað frá Grikklandi í alþjóðlegu miðlunum. "Anarkistar drápu 3 bankastarfsmenn" og "Allsherjarverkfallið kostar líf" urðu slagorð fjölmiðlanna og forsetisráðherra Grikklands steig á skjáinn og tilkynnti veröldinni að það yrði slegið hart til baka.

Þegar skimað er yfir bókahillur hlaðnar pólitísku lesefni er það ósjaldan tilfellið að skáldskapur sé þar í afar litlu hlutverki og nær ósýnilegur á milli yfirgnæfandi doðranta, kúfullum af háfleigu fræðimáli, heimspekilegum vangaveltum, fjöltyngdum tilvitnunum og hámenntuðu froðusnakki nær óskiljanlegt öllum nema innvígðum.