Enn á ný stendur kirkjan í ströngu á öldum ljósvakanna, úrsagnir úr þjóðkirkjunni hrannast upp og almenn umræða og bréfaskriftir í blöðum um aðskilnað ríkis og kirkju hefur vind í öllum seglum. En hversu lengi mun líða í þetta sinn áður en umræðan fjarar út, fjölmiðlarnir finna sér nýtt hræ að kjamsa á sem bloggheimar og umræðuplanið elta umsvifalaust og gleyma öllu um kirkjuna og hennar skipulögðu þráhyggju til svívirðilegra brota gegn almúgafólki allt frá upphafi stofnunarinnar fram til vorra daga...þar til næst.

Og þannig gengur þetta í hringi og ekkert breytist í millitíðinni. Ríkið sér áfram um innheimtu félagsgjalda í trúarstofnanirnar og úthlutar til þeirra heimahúsa, þó með þeirri mismunun á að einn sértrúarsöfnuður hefur verið útvalinn sem þjóðkirkja og hlýtur sá því heilmikið aukafjármagn, sem ríkið beinir úr vösum almennings í vasa kirkjunnar og hefur kirkjan þá ákveðnum skyldum að gegna gagnvart ríkinu á móti. Það felst í ákveðnum athöfnum, umsjón kirkjugarða og fleiru, sem allt saman kallar á stór fjárútlát til kirkjunnar umfram kirkjuskattinn svokallaða.

Þetta samband á milli ríkisins og kirkjunnar virðist því að öllu leyti vera eins og hver annar undirverktakasamningur. Undirverktakinn sér um ákveðna hluti sem Yfirverktakinn vill láta framkvæma, í þessu tilfelli ala trúnna í fólk og gera það þannig þegnhlýðnara og auðmjúkara. Hví þá, þegar mið er tekið af einkavæðingaræði undanfarinna áratuga, er ekki búið að halda útboð á því hvaða trúarsöfnuður geti boðið lægst þá þjónustu sem lúthers-evangelíska kirkjan sér um og hefur einkasérsamning um? Glórulausari og kostnaðarsamari einkavæðingar hafa farið fram án stórra vandkvæða.

Annar punktur sem taka mætti á þegar miðað er við gildandi landslög og stjórnarhætti. Það er sá að það er víst með öllu bannað að fjármagna glæpastofnanir og samtök, hylma yfir með glæpamönnum og gera samsæri um að iðka glæp. Gildi og framsetningu þessara lagasetninga má auðvitað deila um, en nú vill ríkið halda uppi þeirri ímynd að allir séu jafnir fyrir lögum og að þau gangi jafnt yfir alla, en fjármagnar á sama tíma stofnun sem hefur að baki sér tvöþúsund ára langa sögu óslitins blóðbaðs um mestallan heim, sem ekkert lát hefur verið á á undanfarinni öld. Og nú hafa uppljóstranir um kynferðisglæpi sprottið upp eins og gorkúlur á undanförnum áratugum, sérstaklega þá mál sem varða glæpi gegn börnum. Eftir sem dýpra er litið niður í pedófílskar athafnir kirkjunnar þegna og hversu útbreidd iðkunin er líkist munstrið einna helst skipulögðum barnanauðgarahring, sem hlýtur að flokkast undir ólögleg glæpasamtök eftir hvaða skilgreiningu sem er.

Það að ríkið vogi sér að afhenda skattfé til slíkra stofnanna er enn ein góða ástæðan fyrir því að borga ekki skatt, fyrir þá sem enn stunda slíkan óþverraskap.

Við lifum ekki í einhverri lokaðri kúlu, þar sem hlutir sem gerast erlendis koma aldrei til með að snerta okkur eða eiga sér hliðstæðu á okkar vistsvæði. Þegar þessir kynferðisglæpir fóru að koma upp á yfirborðið voru margar trúarstofnanir víðs vegar um heim sem litu djúpt í eigin barm og rannsökuðu af einlægni hvort um slíkt gæti verið að ræða meðal sinna klerka. Aðrar stofnanir fóru í afneitun eða hreint og beint út í stuðning við afbrotamennina. Og það viðhorf hefur helst loðið við kaþólsku og evangelísku kirkjurnar, hér á landi sem og annar staðar. Þessi mál sem drógu kirkjuna inn í sviðsljósið fyrir fáeinum vikum eru alls ekki ný af nálinni. Kirkjan hefur haft nógan tíma til að gera hreint fyrir sínum dyrum. Miðað við hvað stofnunin þykist standa fyrir er grátbroslegt að horfa upp á að þurfi virkilega að beita bolabrögðum til að fá hana til að játa á sig skömmina og taka á sig tiltektina. Hún predikar einlægni en hefur sjálf fleiri beinagrindur í skápunum heldur en í kirkjugörðunum.

Því er sorglegt að sjá að í samfélagi sem hefur jafn auðveldan aðgang að upplýsingum og vitneskju og raunin er hérlendis, sé umræðan um að koma skipulögðum trúarbrögðum út á hafsauga ekki kominn lengra á veg en raun ber vitni. Við sitjum enn og hjökkum í aðskilnaðarumræðunni, tekna upp frá upphafsreit í hvert sinn sem hún vaknar upp vegna hneykslismála, gleymd og grafin viku seinna. Helmingur hérlendra íbúa segir sig ekki kristinn, en allavega helmingur þeirra er samt sem áður skráður í þjóðkirkjuna og þar með þátttakendur í því að réttlæta stofnunina í augum stjórnvalda og almenningsálitsins.

Meginkjarninn er auðvitað sá, að skipulögð trúarbrögð eru fyrir öldum síðan búin að fyrirgera tilvistarrétti sínum með blóð- og græðgislosta sínum, en þeim er haldið lifandi af ríkisstjórnum gegn því að þær innprenti hlýðni og undirlægni í þegnana sem verða ríkinu auðveldari bráð fyrir vikið.

Séu afstyrmin ríki og kirkja til staðar, þá eiga slík fyrirnæri undantekningarlaust að vera aðskilin, ef trúarstofnun vill fjárútlát á hún að geta sótt þau til meðlima sinna og haldið öðrum utan við fjárhagsleg málefni sín, og ríkið mætti taka það til fyrirmyndar líka. Mörg hérlend trúfélög bera sig vel með þeim hætti, enda hafa þau ekki ríkulega launaða presta sem lifa í vellystingum í hýbýlum með tugþúsunda orkureikning á mánuði og ónýtt húsnæði á strjáli um land allt hangandi á sóknarspenanum. Sum þeirra minna meira á félagsmiðstöð fólks með sameiginlegt áhugamál sem hittist á jöfnum grundvelli, öfugt við þrúgandi yfirbragð altariskirkjunnar með prestinn hafinn yfir sóknarbörnin, gnæfandi yfir þeim með skrúð sitt í púltinu og dómsdagsglym orgelsins hvínandi í hvelfingu loftsins.

Ríkisstjórnin reynir að sigla einhvern vinsældarróður og heyrðist þvaður á dögunum um sænska aðferð við aðskilnað, en í Svíþjóð greiðir ríkið ennþá helling með kirkjunum utan kirkjuskattsins, ásamt því að innheimta hann fyrir þjóðkirkjuna. Það er ekki aðskilnaður, það er samstarf. Líkt og dópsali og handrukkari. Bara lágkúrulegra.

Það er óhugnanlegt ef það sínir sig að fólk hér hafi skammtímaminni á við gegnbakaðan hasshaus og leyfi þessu að renna úr minni sér eina ferðina enn í stað þess að klára dæmið, muna að koma við á viðeigandi skrifstofu og segja sig úr kirkjuskrípinu í eitt skipti fyrir öll og pressa á viðeigandi ráðuneyti (dómsmála...skuggasundi) að skera á naflastrenginn og sleppa viðrininu lausu.

Fyrsti liðurinn í því að fjarlægja skipulögð trúarbrögð af jörðinni er algjört rof á milli ríkis og kirkju, hægt og rólega getum við svo farið að safna tómu niðurníddu kirkjunum á bálið.
Fullan aðskilnað – strax.