Um daginn var stefnt akandi á miðbæinn úr vesturbænum. Ókum Tjarnargötuna sem venjulega er greið leið en í þetta sinn virtist eitthvað um að vera í Tjarnarbíó og fólk lagt bílum sínum langs eftir allri götunni þannig að hún var nú orðin einbreið. Samt voru þrír bílar aðsteðjandi úr miðbæjarátt og við vorum sömuleiðis þriðji bíll úr tjarnarátt móts við innkeyrsluna að bílastæðunum undir ráðhúsinu.

Framundan var allt stopp og við sáum bílstjóra fremsta bílsins fórna höndum ítrekað, allir aðrir sátu inni í bílunum sínum og biðu eftir að einhver bakkaði. Ég sá að þetta var ekki að leysast af sjálfu sér, hoppaði því út og benti þeim þremur aðsteðjandi á að þær yrðu allar að bakka út (gatan var að fyllast meðfram tjörninni). Þær játtu því og fóru bakstra við það. Ég settist aftur inn í bíl en hoppaði fljótt út aftur því þetta gekk ekki enn (sumir bílstjórar eru lélegri í afturakstri en aðrir).

Þegar ég kom að bílaröðinni og fór að segja til við að bakka til að lausn þessarar einföldu flækju kæmist á hið fyrsta, lætur ein konan mig vita að "hún sé búin að hringja á lögregluna". Ég yppti öxlum yfir því og sagði þeim öllum til, með alþjóðlegum handarhreyfingum, við að bakka út úr götunni.

Var við að ljúka því þegar (grumpy) lögreglumaður á mótorhjóli renndi að og fór að veifa bílum framhjá.

Hvað lögreglan átti að gera sem almenningur gat ekki gert sjálfur með einföldum samskiptum veit ég ekki ... kannski sekta alla bílana sem lögðu meðfram götunni? ... Allavega var engin þörf á því til að leysa þetta mál, það eina sem til þurfti voru samskipti af einföldustu gerð.

Það sem sat í mér eftirá var samt ekki bara þetta umkomuleysi bílstjóranna, sem í stað þess að tala saman og bakka út eftir hver annari, hringdu á lögregluna, heldur og hversu auðvelt það var að leysa þetta litla öngþveiti og hversu góða tilfinningu það gaf mér að vera hluti af því.